« . . . مشارب لذّات بسبب مفارقت أحباب و دوستان تيرگى گرفته ، و ديده از گريهء شبانروزى بمهاجرت ياران و اصحاب خيرگى يافته . . . » يعنى « گرفته بود » و « يافته بود » 23 / 4 - 6 ، نيز ، 11 / 11 و 12 ، 13 / 11 و 13 ، 42 / 9 - 13 ، 43 / 1 و 2 ، 50 / 11 - 13 . گاه افعال غير ربطى يا خاصّ را نيز بدون قرينه حذف كرده است : « . . . همگى همّت بر استدراك فوات مصروف ، و قصاراى نهمت بر قضاى گذشته . . . موقوف . . . » 117 / 6 - 8 ، يعنى « مصروف كرده‌ام » و « موقوف كرده‌ام » . در مورد استمرار فعل گاه بشيوهء متقدّمان ياء مجهولى به آخر فعل الحاق كرده است : « . . . ندانم كه تا آن خلال كه نسخهء مكارم از آن بردندى ، كجا رفته است ، و آن خصال كه خاك در چشم آب حيات زدى ، كى تغيّر گرفته است ؟ ! . . . » 123 / 5 - 7 ، نيز ، 63 / 3 ، 117 / 9 و 10 ، 120 / 9 و 10 ، 122 / 9 و 10 . و گاه نيز بشيوهء متأخّران باوّل فعل « مى » افزوده است . رك : 63 / 6 و 8 و 13 ، 64 / 4 - 6 ، 65 / 14 ، 69 / 8 - 10 و 12 ، 86 / 8 و 9 . و گاه نيز بين « مى » و فعل باء تأكيدى فاصله آورده است : « . . . و در هيچ حساب نى ، كه سالى چند - بحالى كه بدان ببايد گريست - مىببايد زيست . . . » 87 / 12 و 13 ، نيز 88 / 1 . استعمال اسم مفعول مركّب در معنى قيد وصف و حالت و كيفيّت و تقديم فعل بر آن : « . . . پيش‌نهادى كه داشتم ( ع ) هيهات تضرب فى حديد بارد ، روى بازپس نهادم ، سررشتهء مصلحت فرا دست هواى مخالف داده . . . » 74 / 11 - 13 ، نيز ، 86 / 9 - 11 . فعل وصفى ، يعنى به كار بردن اسم مفعول بجاى فعل : « . . . لكن رفيقان همچون من از غذا بخونخوارى قناعت ننمودند ، و از شراب به آب ديده اكتفا نكرده . . . بشب قصد آمد كردند . . . » 58 / 3 - 5 ، يعنى « . . . اكتفا نكردند و بشب . . . » ، نيز ، 78 / 12 ، 102 / 4 .